Παρηγοριά στην απώλεια

Η συγγραφέας, Ρεβέκκα Χέιφορντ Μπάουερ, γνωρίζει από προσωπική εμπειρία το δρόμο της θλίψης. Ο σύζυγος της πέθανε εξαίφνης το 2003. Με το ακόλουθο άρθρο συμμερίζεται τις σκέψεις της για το πως μπορούμε να διακονήσουμε αυτούς που βιώνουν απώλεια.

Έχουμε περάσει σχεδόν 12 χρόνια από το θάνατο του συζύγου μου και έχω μάθει πολλά για το μονοπάτι της θλιψης. Ίσως το μεγαλύτερό μου μάθημα να ήταν η ανακάλυψη ότι ήξερα τόσα λίγα για την απώλεια, τη θλίψη και την παρηγοριά στους θλιμμένους.

Στο παρελθόν επεδίωξα πολλές φορές να παρηγορήσω άλλους. Κοιτώντας πίσω συνειδητοποιώ πόσο λίγη παρηγοριά είχα να προσφέρω. Είχα καλή πρόθεση, όμως δεν ήξερα πως να παρηγορήσω. Δεν έχω σκοπό να σε αποθαρρύνω από το να προσφέρεις βοήθεια και παρηγοριά. Να το κάνεις! Ήθελα όμως, να αναφέρω κάποιους οδηγούς που ίσως φανούν βοηθητικοί:

Δε χρειάζεται να πεις τίποτα. Είναι ένα εδάφιο στον Ιώβ, που μου έχει προκαλέσει μειδίασμα: “Γι’ αυτό με κινoύν oι στoχασμoί μoυ στo να απαντήσω, και γι’ αυτό σπεύδω” (Ιώβ 20:2). Έτσι ακριβώς. Κι εγώ το έχω κάνει! Κατά τη διάρκεια της δικής μου θλίψης, υπήρχαν τέσσεροις λόγοι που πάντα με παρηγορούσαν.

  1. “Σ’ αγαπώ”. Ο απόστολος Παύλος γράφει απλά ότι: “η αγάπη οικοδομεί” (Α’ Κορινθίους 8:1).

  2. “Λυπάμαι”. Η Γραφή μας ενθαρρύνει: “να κλαίτε μ’ αυτούς που κλαίνε” (Ρωμ 12:15), όμως συνήθως δεν νοιώθουμε άνετα με αυτό. Όταν ο άλλος αντιμετωπίζει απώλεια, το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να προσφέρεις είναι η ευσπλαχνία και η ενσυναίσθηση.

  3. “Προσεύχομαι για σένα”. Το εδάφιο Κολοσσαείς 1:9 μας παροτρύνει με τα εξής: “δεν παύουμε να προσευχόμαστε για σας”. Πίστεψέ με όταν λέω ότι…. οι προσευχές του σώματος του Χριστού ήταν ο λόγος που επιβίωσα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

  4. Μία ανάμνηση. Τις ημέρες που ακολούθησαν το θάνατό του, μου έδινε ιδιαίτερη χαρά να ακούω τις αναμνήσεις που οι άλλοι είχαν από αυτόν.

Άσε το θρηνούντα να καθοδηγήσει τη συζήτηση. Η σωματική και συναισθηματική μου αντοχή ήταν πολύ περιορισμένη τον πρώτο χρόνο. Όταν έφτανα στα όριά μου, έπρεπε να πάω σπίτι. Τελεία. Άσε το θρηνούντα να καθορίσει τόσο το αντικείμενο της συζήτησης όσο και τη διάρκειά της. Αυτός μόνο γνωρίζει πόσο αντέχει.

Η διαδικασία διαρκεί περισσότερο από όσο νομίζουμε. Η ζωή προχωρά γρήγορα γι’ αυτούς που δεν έχουν βιώσει την απώλεια. Όμως γι’ αυτούς που τη βιώνουν, η ζωή μπορεί να κινηθεί με ιδιαίτερα αργούς ρυθμούς. Χρησιμοποίησε όποια υπενθύμιση είναι απαραίτητη για να κρατήσεις το θρηνούνται στις προσευχές σου και στη ζωή σου.

Σεβάσου την απώλεια του. Ίσως το πιο δύσκολο σημείο είναι ότι κάθε διαδικασίας ανάρρωσης από την απώλεια είναι διαφορετική. Αυτό που παρηγόρησε τον έναν ίσως να μην παρηγορεί τον άλλο… ακόμα κι αν η απώλεια φαίνεται να είναι η ίδια.

Ένας από τους πιο ευγενικούς λόγους που έχω ακούσει ήταν από μία γυναίκα της οποίας ο σύζυγος πέθανε με τον ίδιο τρόπο που πέθανε ο δικος μου: από ανεύρυσμα. Η διαφορά ήταν στο ότι ο δικός της γάμος είχε διαρκέσει 56 χρόνια, ενώ ο δικός μου μόλις είκοσι εφτά. Αν και εκ πρώτης ματιάς, οι συνθήκες φαίνονταν ότι ήταν οι ίδιες, η Γκλάντυς έγραψε σε μία κάρτα τα εξής: “Δεν μπορώ να φανταστώ τον πόνο σου…. Νιώθω τέτοια θλίψη που τον χάρηκες μόλις 27 χρόνια”.

Ενδόμυχα, την έχω ευχαριστήσει τόσες φορές γι’ αυτό της το σχόλιο. Δε με έβαλε απλώς στον ίδιο “σακί” με όλους όσους έχουν χάσει το σύντροφό τους. Αντιθέτως ήταν συγκεκριμένη: Ρεβέκκα, Σκότ, 27 χρόνια γάμου. Τα σχόλια της πρόσθεσαν εγκυρότητα στην απώλειά μου και ένιωσα ότι με σεβόταν.

Έτσι λοιπόν, αγαπητέ παρηγορητή, εύχομαι ο Θεός να σε ευλογήσει καθώς επιζητάς να παρηγορήσεις το φίλο σου ή το άτομο της οικογένειά σου. Εύχομαι Αυτός να ξεχύσει επάνω σου τη σοφία του Παρηγορητή, να σου δώσει τη χάρη να γνωρίσεις πότε πρέπει να μιλήσεις και πότε πρέπει να είσαι σιωπηλός, να σου δώσει την επιθυμία να βοηθήσεις πρακτικά, να σου φέρει αναμνήσεις να συμμεριστείς και να σου χαρίσει υπομονή κατά τη διάρκεια όλης της διαδικασίας. Στο όνομα του Ιησού, Αμήν.

Το άρθρο αυτό είναι προσαρμογή από το βιβλίο “Life After Grief: Choosing the path to healing” της ιδίας, Ρεβέκκα Χέιφορντ Μπάουερ. Η συγγραφέας είναι κόρη του ποιμένας Τζακ Χέιφορντ και έχασε το συζυγό της, ποιμενας Σκοτ Μπάουερ, λόγω ανευρύσματος το 2003. Τώρα υπηρετεί διευθύντρια του πανεπιστημίου Βαν Νουα, στο κολλέγιο The King’s University.