Tραγωδια προ των πυλων

Ο ποιμένας Τζέιμς Λαντλόου βρέθηκε αντιμέτωπος με μία σειρά τραγικών γεγονότων που επηρρέασαν τόσο την εκκλησία του όσο και όλη την τοπική κοινότητα. Μοιράζεται μαζί μας το πως τα αντιμετώπισε.

Η Δευτέρα 13 Απριλίου του 2015 είναι μία μερά που θα μου πάρει καιρό να την ξεχάσω. Έχω βιώσει τη μέρα αυτή ξανά και ξανά μέσα στις αναμνήσεις μου.

Ήμουν στην εκκλησία και ολοκλήρωνα κάποιες εργασίες. Μόλις είχαμε βγει από μία δύσκολη περίοδο. Η γυναίκα μου, Τάμυ, είχε διαγνωστεί με καρκίνο μαστού σε τρίτο βαθμό, οχτώ μήνες πριν και ακόμα βρισκόταν στη θεραπεία. Εκείνη την περίοδο ένιωθα την ανάγκη να μένω μόνος μου με το Θεό πολύ πιο συχνά.

Για να πω την αλήθεια, ένιωθα σαν ένας σύγχρονος Ιώβ. Μόλις πριν από πέντε χρόνια, είχαμε χάσει έναν υπεύθυνο λατρείας, τον Σαμ Στήβενς, εξαιτίας ενός μεθυσμένου οδηγού. Στη συνέχεια, μήνες μετά από αυτήν την απώλεια, ένας από τους μεσίτες μας διαγνώστηκε με καρκίνο του πνεύμονα στο τέταρτο στάδιο. Κατέληξε από αυτό και πήγε στη δόξα Του. Ένα άλλο μέλος της εκκλησίας μας, ο Γκάρυ Σλικ, σκοτώθηκε επίσης, ενώ περπατούσε, από έναν εθισμένο στη μεθαδώνη.

Οι τραγικές απώλειες και οι δυσκολίες αυτές σωρεύονταν η μία πάνω στην άλλη. Δεν είχα φτάσει στο σημείο που θα αμφισβητούσα τη θεολογία μου σχετικά με την αγάπη και την προστασία του Θεού, όμως, ειλικρινά, ήμουν πολύ κοντά σε αυτό.

Και τότε δέχτηκα αυτό το τηλεφώνημα.

Στις 10:10 πμ μου τηλεφώνησε ένα μέλος της εκκλησίας μας σχετικά με μία τραγωδία που μόλις είχε λάβει χώρα στην περιοχή μας. Τα κανάλια της τηλεόρασης έδειχναν πλάνα ενός μαύρου επιβατικού, μάρκας TOYOTA, που είχε συντριφθεί παντελώς από τη μερική πτώση μίας γέφυρας στην περιοχή.

Η πραγματικότητα είναι ότι όλοι, κάποια στιγμή, θα έρθουμε αντιμέτωποι με το αδιανόητο. Καταστάσεις που είναι τόσο ειδεχθείς που λίγοι τολμούν να μιλήσουν γι’ αυτές.

Αμέσως άρχισα να σκέφτομαι: «Ποιος από το εκκλησίασμα περνάει από αυτόν το δρόμο;». Ήξερα πολλές οικογένειες που ζούσαν σ’ εκείνην την περιοχή, καμία όμως δεν είχε ένα μαύρο φορτηγάκι. Τότε, στις 10:17 πμ, έλαβα ένα άλλο τηλεφώνημα το οποίο θα άλλαζε για πάντα τη ζωή μας. Η καρδιά μου βούλιαξε καθώς άκουσα τη φωνή στην άλλη άκρη. Ήταν ο καλός μου φίλος, Κρις Μπάσετ. Ο Κρις είναι ποιμένας στην περιοχή, διορισμένος τόσο σε εκκλησίασμα όσο και στο αστυνομικό τμήμα.

«Γεια σου, Τζέιμς, εδώ Κρις…» Αμέσως η καρδιά μου μαύρισε. «Ενημέρωθηκες καθόλου για τα νέα;» Του είπα ότι είχα ενημερωθεί ότι είχε λάβει χώρα ένα ατύχημα. «Τζέιμς, αυτό το φορτηγάκι είναι δηλωμένο στον Τζον Έλις. Γνωρίζεις κανέναν που ίσως είχε δανειστεί το φορτηγάκι αυτό σήμερα το πρωί;».

Γνώριζα την απάντηση σε αυτήν την ερώτηση. Γνώριζα ότι τις Δευτέρες, ο Τζος, η Βανέσα και η οχτάμηνη κορούλα τους, Χάντσον, ήταν πάντα αχώριστοι. Μετά από ώρες, η υποψία μου επιβεβαιώθηκε. Η υπεύθυνη της νεολαίας μας και όλης της η οικογένεια είχαν διαλυθεί κάτω από 20 τόνους μπετόν. Αν είχαν φτάσει εκεί μισό δευτερόλεπτο πριν ή μετά, δε θα είχαν πάθει τίποτα. Η ώρα που καταποντίστηκε η γέφυρα ήταν σχεδιάσμενη με ακρίβεια.

Η καρδιά μου διαλύθηκε. Τα πόδια μου λύγισαν. Έκλαιγα, κάτω στο χαλί, ουρλιάζοντας στο Θεό λόγια που ένας ποιμένας δε θα έπρεπε ποτέ να εκστομίσει. Η τραγωδία ήταν και πάλι προ των πυλών.

Ενώ ήμουν κάτω στο χαλί, θρηνώντας και φωνάζοντας, ρώτησα το Θεό τη γνωστή ερώτηση: «Γιατί;» καθώς και «Γιατί πάλι, Θεέ;», «Γιατί αυτοί;», «Γιατί εμείς;». Η απάντησή Του με άφησε άναυδο. Σοκαρίστηκα και αποκαρδιώθηκα κάπως. Όμως, ειλικρινά, μέσα σε όλη αυτήν την απελπισία μου, άκουσα την ευγενική, τρυφερή φωνή του Βασιλιά Ιησού να μου λέει: «Γιατί όχι;».

Σηκώθηκα, σφούγγισα τα δάκριά μου κι άρχισα να συλλογίζομαι τα επόμενα βήματα. Εξαιτίας της φύσης του περιστατικού, κατάλαβα ότι αυτή η ιστορία θα λάβει διαστάσεις, όχι μόνο στην περιοχή μας, αλλά σε εθνικό επίπεδο. Ένιωσα τον Πατέρα να μου λέει: «Να ηγηθείς προσεκτικά και να το κάνεις με αγάπη, γιε μου». Ρώτησα το Θεό: «Τι να πω σε όλους αυτούς τους ανθρώπους; Θεέ, τι θέλεις Εσύ να πεις στον κόσμο;».

Η ανταπόκρισή Του ήταν σχεδόν ηχηρή: «Κάνε γνωστό το όνομά Μου και μίλα στον κόσμο για την καλοσύνη Μου».

Οι μνήμες από τις μέρες που ακολούθησαν είναι κάπως θολές. Ήταν γεμάτες από συνεχείς επαφές με τα μέσα ενημέρωσης, τηλεφωνήματα από ραδιοφωνικούς σταθμούς και συνεντεύξεις. Ίσως το πιο σημαντικό από όλα ήταν το να βοηθήσω εκατοντάδες νέους και χιλιάδες ενήλικες στην κοινότητά και στην εκκλησία μας να αποφύγουν τα λαθεμένα συμπεράσματα που θα μπορούσαν να βγάλουν λόγω του συμβάντος.

Ξέραμε ότι ο Κύριος θα ήθελε κάπως, με κάποιον τρόπο, να λάβει τη δόξα μέσα από όλο αυτό το χάλι. Έτσι λοιπόν, οργανώσαμε μία αγρυπνία την επόμενη μέρα. Καλέσαμε σε αυτήν όχι μόνο την εκκλησία, αλλά και τους εργάτες του σώματος των πρώτων βοηθειών, τους τοπικούς πολιτικούς ηγέτες και όλη την κοινότητα. Θέλαμε να βεβαιωθούμε ότι το μήνυμα της αγαθότητας του Θεού θα πήγαινε σε όλους.

Η πραγματικότητα είναι ότι όλοι, κάποια στιγμή, θα έρθουμε αντιμέτωποι με το αδιανόητο. Καταστάσεις που είναι τόσο ειδεχθείς που λίγοι τολμούν να μιλήσουν γι’ αυτές. Η αλήθεια είναι ότι… γίνονται πολλά. Συχνά, ένας ηγέτης κρίνεται από την αντίδρασή του την ώρα της κρίσης. Το πως διαχειριζόμαστε δύσκολες στιμές καθορίζει το αποτέλεσμα, σε μεγάλο βαθμό.

Η εκκλησίας μας βρίσκεται στο σημείο της θεραπείας. Το ίδιο και η κοινότητά μας. Έχουμε βιώσει τόσο καλό εν μέσω τέτοιας απώλειας.

Παρόλο που δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι ειδήμων, αυτά που ακολουθούν είναι κάποιες οδηγίες που ίσως σε βοηθήσουν να ανταποκριθείς αν η εκκλησία ή η κοινότητά σου έρθουν αντιμέτωπες με την τραγωδία.

Επέλεξε να ανταποκριθείς, όχι να αντιδράσεις

Επέτρεψε στον εαυτό να κλάψει, να θυμώσει, ακόμα και να γρονθοκοπήσει τον Ουρανό. Άκου με: ο Θεός είναι εντάξει μ’ αυτό. Όποια κι αν είναι τα νέα που άκουσες, πήγαινε κατ’ ευθείαν στον Πατέρα. Είναι εύκολο να αντιδράσεις. Η ανταπόκριση, απ’ εναντίας, απαιτεί να έχεις ακούσει τη φωνή του Θεού. Αυτό συμβαίνει μόνο στην προσευχή.

Κάνε τις σωστές ερωτήσεις στο Θεό

Η ερώτηση «Γιατί;» ίσως να μην απαντηθεί ποτέ μέχρι να Τον δούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Όμως το να ρωτήσουμε «Και τώρα τι κάνουμε;» είναι ανεκτίμητο. Εμείς είδαμε στη πράξη, ότι η οικογένεια της Έλις ενστερνίστηκε ολόψυχα την εξής σκέψη μας: «Να γνωρίσουμε το Θεό εν μέσω της απώλειας και να Τον κάνουμε γνωστό».

Άκου το μήνυμα που ο Θεός σού δίνει και διακήρυξέ το

Για μας το μήνυμα ήταν «Να γνωρίσουμε το Θεό και να μιλήσουμε για την αγαθότητά Του». Αυτό καθόρισε τα πάντα. Τα μέσα ενημέρωσης θέλανε συνεντεύξεις κι εμείς τις παραχωρούσαμε μόνο όταν «θα παρουσιάζανε την ιστορία από τη δική μας οπτική». Επειδή αυτή η τραγωδία πλαισιώθηκε από την αλήθεια για την καλοσύνη του Θεού, εκατοντάδες άνθρωποι δώσανε την καρδιά τους στο Χριστό.

Μίλα γι’ αυτό, συχνά, με όλους

Δεν μπορούμε εύκολα να προσπεράσουμε την τραγωδία. Όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό, οι άνθρωποι γύρω μας χρειάζονται χρόνο να επεξεργαστούν το συμβάν. Είναι εντάξει να αμφισβητούμε το Θεό. Είναι εντάξει να είμαστε θυμωμένοι και συγχυσμένοι. Είναι εντάξει να θέλουμε να αντιδράσουμε… όμως ας μην το κάνουμε! Το να απομωνοθούμε για να «μιλήσουμε στο Θεό» είναι ένα πράγμα. Το να απομωνοθούμε για να κλειστούμε στον εαυτό μας είναι άλλο. Υπάρχει καιρός που θα αποφύγεις το πλήθος. Όμως πρόσεξε μην το κάνεις πολύ σύντομα. Οι άνθρωποι βιώνουν τα στάδια της απώλειας σε διαφορετικό ρυθμό. Να είσαι προσεκτικός.

Δέξου βοήθεια για την εκκλησία σου

Η ευρύτερη κοινότητα στην οποία ανήκουμε ως εκκλησία, μας υποστήριξε όσο τίποτε άλλο. Πρόσφεραν τη βοήθειά τους κι εμείς τη δεχτήκαμε. Είτε ήταν με συμβούλους είτε προσφέροντας ένα τεράστιο χώρο για την εξώδιο τελετή, η κοινότητα ήταν εκεί για να βοηθήσει.

Φρόντισε τον εαυτό σου

Σαν ηγέτες θέλουμε να βοηθήσουμε τους άλλους να αντιμετωπίσουν την τραγωδία. Όμως, μπορούμε να δώσουμε μόνο τόσο όσο λάβαμε. Κι εμείς, ως ηγέτες, πρέπει να μάθουμε να δεχόμαστε βοήθεια. Αυτήν την άνοιξη, εγώ και η γυναίκα μου θα πάμε σε ένα θεραπευτικό κέντρο για να λάβουμε βοήθεια για εμάς του ίδιους.

Η εκκλησία μας θεραπεύεται. Η κοινότητά μας θεραπεύεται. Έχουμε δει τόσο καλό να απορρέει μέσα από τέτοια τραγωδία που είναι δύσκολο να το αποτυπώσω με λόγια. Ακόμα βλέπουμε καρπό. Στην Α’ Θεσσαλονικείς 1:8 διαβάζουμε: «Eπειδή, από σας ο λόγος τού Kυρίου διασαλπίστηκε… ώστε, εμείς δεν έχουμε ανάγκη να λέμε κάτι». Δε θα πάψουμε να μιλάμε μέχρι να επιστρέψει ο Χριστός.